MAGNEZYUM

Magnezyum, potasyum ile birlikte başlıca hücre içi katyonlardan biridir. Magnezyum, çok sayıda enzim sisteminin kofaktörü olarak görev yapar. Adenozin trifosfata (ATP) bağımlı tüm enzimatik reaksiyonlar, kofaktör olarak magnezyuma ihtiyaç duyar. Vücuttaki magnezyum iyonlarının yaklaşık %70’i kemik dokuda depolanır. Geri kalan kısmı ise ara metabolik süreçlerde rol alır; bunun yaklaşık %70’i serbest formda, %30’u ise proteinlere (özellikle albümine), sitratlara, fosfata ve diğer kompleks yapıcılara bağlı halde bulunur.

Serum magnezyum düzeyi çok dar sınırlar içinde sabit tutulur. Bu düzenleme esas olarak böbrekler aracılığıyla, özellikle Henle kulpunun çıkan kolu düzeyinde gerçekleşir.

Glomerüler filtrasyonu bozan durumlar, magnezyumun vücutta tutulmasına ve buna bağlı olarak serum magnezyum düzeylerinin yükselmesine yol açar. Hipermagnezemi, akut ve kronik böbrek yetmezliği, magnezyum yüklenmesi ve hücre içi magnezyumun dolaşıma salınması durumlarında görülür. Hafif–orta dereceli hipermagnezemi, atriyoventriküler iletim süresinin uzamasına neden olabilir. Magnezyum toksisitesi ise santral sinir sistemi depresyonu, kardiyak arrest ve solunum arresti ile sonuçlanabilir.

Çok sayıda çalışma, magnezyum eksikliği ile kalsiyum, potasyum ve fosfat homeostazındaki bozulmalar arasında güçlü bir ilişki olduğunu göstermiştir. Bu bozukluklar; konvansiyonel tedaviye yanıt vermeyen ventriküler aritmiler, digoksine artmış duyarlılık, koroner arter spazmları ve ani kardiyak ölüm gibi ciddi kardiyak tablolarla ilişkilidir.

Eşlik eden diğer bulgular arasında nöromüsküler ve nöropsikiyatrik bozukluklar yer alır. Hipomagnezemi ile ilişkili klinik durumlar arasında; kronik alkolizm, çocukluk çağı malnütrisyonu, laktasyon dönemi, malabsorpsiyon sendromları, akut pankreatit, hipotiroidi, kronik glomerülonefrit, aldosteronizm ve uzun süreli intravenöz beslenme bulunmaktadır.

Test Sonucunun Yorumu

Hipomagnezemi; kronik alkolizm, malabsorpsiyon, uzun süreli parenteral beslenme, akut pankreatit, endokrin bozukluklar ve renal kayıplarda görülebilir. Serum düzeyleri 1.0 mg/dL’nin altına düştüğünde klinik semptomlar ortaya çıkabilir. 9.0 mg/dL üzerindeki değerler yaşamı tehdit edici olabilir.