İNSÜLİN ANTİKORU

Tip 1 diyabet, yaygın olarak insüline bağımlı diabetes mellitus (IDDM) olarak adlandırılır ve mutlak insülin eksikliğine yol açan pankreatik beta hücrelerinin yıkımı sonucu gelişir. Diyabetin klinik başlangıcı, bu hücrelerin %80-90’ı tahrip oluncaya kadar ortaya çıkmaz. Klinik başlangıçtan önce Tip 1 diyabet, glutamik asit dekarboksilaz (GAD), tirozin fosfataz (IA2) ve insülin dahil olmak üzere çeşitli adacık hücresi antijenlerine karşı gelişen dolaşımdaki otoantikorların varlığı ile sıklıkla karakterizedir.

İnsülin üreten pankreatik beta hücrelerinin otoimmün yıkımının, Tip 1 diyabetin temel nedeni olduğu düşünülmektedir. Bu otoantikorların varlığı, otoimmün hastalık aktivitesine ilişkin erken kanıt sağlar ve bunların ölçümü, diyabetli hastaların riskinin öngörülmesi, tanısı ve yönetiminde hekime yardımcı olabilir.

İnsülin, bugüne kadar tanımlanmış beta hücresine özgü tek otoantijendir. İnsüline karşı antikorlar, yalnızca bu grupla sınırlı olmamakla birlikte, ağırlıklı olarak Tip 1 diyabet gelişen küçük çocuklarda görülür. Daha önce insülin kullanmamış (tedavi edilmemiş) hastalarda insülin antikorlarının prevalansı çok küçük yaştaki bireylerde yaklaşık %100 iken, erişkin başlangıçlı Tip 1 diyabette bu antikorlar neredeyse hiç görülmez.

Her bir ek otoantikor belirtecinin varlığıyla diyabet gelişme riski arttığından, insülin antikoru ölçümünün pozitif prediktif değeri, GAD ve IA2 antikorlarıyla birlikte değerlendirildiğinde artmaktadır.

Test Sonucunun Yorumlanması:

95th persentili ifade eden referans değerin (20.0 AU/mL ) altındaki değerler Negatif, üzerindeki değerler Pozitif olarak yorumlanır